Mosaico decorativo

1. O rei do Egito reuniu um exército tão numeroso como a areia que cobre a praia do mar, bem como uma considerável frota, e por astúcia procurou apoderar-se do reino de Alexandre, para anexá-lo ao seu.

1. Pero el rey de Egipto reunió un ejército incontable como la arena de las playas del mar y muchas naves, pues intentaba apoderarse por engaño del reino de Alejandro y anexionarlo al suyo.

2. Chegou à Síria com pala­vras de paz. Por isso, os habitantes das cidades lhe abriam suas portas e lhe vinham ao seu encontro, porque o rei Alexandre havia mandado acolhê-lo, já que era seu sogro.

2. Llegó a Siria con palabras de paz, y los habitantes de las ciudades le abrieron las puertas y le salieron al encuentro, porque así lo había mandado Alejandro, pues era su suegro.

3. Mas Ptolomeu, logo que entrava numa cidade, deixava ali tropas para assegurar-se dela.

3. Pero en las ciudades donde entraba, Tolomeo dejaba guarniciones.

4. Quando se aproximou de Azoto, mostraram-lhe o templo de Dagon des­truído pelo fogo, a própria Azoto e os arrabaldes da cidade em ruínas, os cadáveres espalhados por terra e os restos calcinados daqueles que haviam sido queimados na guerra, postos em montes sobre seu caminho.

4. Cuando se acercó a Asdod le mostraron el templo de Dagón incendiado, Asdod y sus alrededores destruidos, los cadáveres abandonados y los restos calcinados de todos los que Jonatán había quemado en la guerra, pues habían hecho montones a lo largo del recorrido del rey.

5. Acusaram igualmente Jônatas, contando ao rei tudo o que ele havia feito. Mas o rei guardou silêncio.

5. Contaron al rey todo lo que había hecho Jonatán para que lo odiara, pero el rey callaba.

6. Jônatas veio-lhe ao encontro com pompa até Jope, onde se saudaram mutuamente e ali passaram a noite.

6. Jonatán salió a Jafa a recibir al rey con grande aparato. Se cambiaron saludos y pasaron allí la noche.

7. Em seguida, Jônatas acompanhou o rei até o rio, chamado Elêutero e voltou a Jerusalém.

7. Jonatán acompañó al rey hasta el río Eléutero, y luego se volvió a Jerusalén.

8. O rei Ptolomeu estabeleceu assim seu poderio sobre todas as cidades, da costa até a cidade marítima de Selêucia, forjando maus desígnios contra Alexandre.

8. El rey Tolomeo se apoderó de todas las ciudades hasta Seleucia marítima, y fraguaba malos propósitos contra Alejandro.

9. Mandou dizer ao rei Demétrio: “Vem, façamos juntos uma aliança; eu te darei minha filha, a mulher de Alexandre, e tu reinarás no reino de teu pai.

9. Así, mandó emisarios a Demetrio con este mensaje: "Ven y hagamos un pacto; te daré a mi hija casada con Alejandro, y reinarás en el trono de tu padre.

10. Lamento com razão ter-lhe dado minha filha, porque ele procurou matar-me”.

10. Yo me arrepiento de haberle entregado a mi hija, pues ha intentado matarme".

11. E acusava-o assim porque cobiçava seu reino.

11. Lo calumniaba así porque aspiraba a su reino.

12. Retomou-lhe sua filha para dá-la a Demétrio, separando-se dele e manifestando-lhe assim sua inimizade pública.

12. Por eso le quitó la hija y se la dio a Demetrio, separándose de Alejandro, de modo que apareció públicamente su enemistad.

13. Ptolomeu entrou em Antioquia e cingiu-se com um duplo diadema: o do Egito e o da Ásia.

13. Tolomeo entró en Antioquía y se ciñó la corona de Asia, juntando en su cabeza dos coronas, la de Egipto y la de Asia.

14. Nesse ínterim, o rei Alexandre acha­va-se na Cilícia, cujos habitantes se haviam revoltado;

14. Alejandro se encontraba entonces en Cilicia, por haberse sublevado los habitantes de aquella región.

15. mas, logo avisado, veio para travar o combate. Ptolomeu fez sair seu exército, avançou com forças imponentes e o pôs em fuga.

15. Alejandro, al saberlo, fue contra Tolomeo para luchar contra él. A su vez, Tolomeo le salió al encuentro con grandes contingentes y lo derrotó.

16. Enquanto o rei Ptolomeu triunfava, Alexandre chegou à Arábia, para procurar ali um asilo,

16. Alejandro huyó a Arabia buscando refugio, mientras Tolomeo triunfaba.

17. mas o árabe Zabdiel mandou cortar-lhe a cabeça e enviou-a ao rei do Egito.

17. El árabe Zabdiel cortó la cabeza a Alejandro y se la envió a Tolomeo.

18. Ptolomeu morreu três dias depois. E as guarnições que ele havia posto nas fortalezas foram massacradas pelos habitantes das cidades vizinhas.

18. Pero tres días después murió también Tolomeo, y los egipcios que estaban en las plazas fuertes fueron matados por los habitantes.

19. Demétrio começou a reinar pelo ano cento e sessenta e sete.

19. Así Demetrio obtuvo el reinado el año 167.

20. Nessa época, Jônatas convocou os homens da Judeia para atacar a fortaleza de Jerusalém e construiu, com esse intuito, numerosas máquinas de guerra.

20. Por entonces, Jonatán reunió las tropas de Judea para atacar la ciudadela de Jerusalén, emplazando contra ella muchas máquinas de guerra.

21. Imediatamente alguns ímpios, animados de ódio para com sua própria nação, dirigiram-se ao rei e lhe contaram que Jônatas sitiava a fortaleza.

21. Pero algunos perversos, enemigos de su propia nación, anunciaron al rey el asedio de la ciudadela por parte de Jonatán.

22. Com essa notícia, ele se irritou e, pondo-se logo a caminho, alcançou Ptolemaida. De lá escreveu a Jônatas que não atacasse a fortaleza e que viesse ter com ele o mais depressa possível, para conferenciar com ele.

22. El rey, al saberlo, se indignó, e informado bien, partió sin tardanza y llegó a Tolemaida, desde donde escribió a Jonatán para que desistiese del asedio y viniese rápidamente a Tolemaida a hablar con él.

23. Mas Jônatas, logo que recebeu a mensagem, deu ordem para continuar o cerco e, escolhendo alguns dos mais antigos de Israel e alguns sacerdotes, entregou-se ao perigo.

23. Jonatán recibió el mensaje y mandó continuar el asedio, se rodeó de los ancianos de Israel y de algunos sacerdotes y resolvió aventurarse al peligro.

24. Levou consigo ouro, prata, vestes e inúmeros outros presentes e foi a Ptolemaida encontrar-se com o rei, ante o qual encontrou graça.

24. Tomó consigo plata, oro, vestidos y otros muchos presentes y se encaminó hacia Tolemaida para hablar con el rey, obteniendo favorable acogida.

25. Com efeito, ainda que alguns renegados de sua nação o combatessem,

25. Algunos perversos de su nación lo acusaron;

26. o rei tratou-o como o haviam feito seus predecessores e o exaltou à vista de seus cortesãos.

26. pero el rey se portó con él como sus predecesores, colmándolo de honores ante sus enemigos.

27. Confirmou-o no sumo sacerdócio e em todos os títulos que ele recebera anteriormente, e o considerou como um de seus primeiros amigos.

27. Le confirmó en el sumo sacerdocio y en todos los privilegios anteriores y lo contó entre sus primeros amigos.

28. Jônatas pediu ao rei que lhe concedesse imunidade de impostos na Judeia e nos três distritos da Samaria, prometendo-lhe em troca trezentos talentos.

28. Jonatán pidió al rey exenciones de impuestos para Judea y para los tres distritos de Samaría, prometiéndole a cambio diez mil kilos de plata.

29. Consentiu o rei e escreveu a Jônatas sobre esse assunto uma carta assim lavrada:

29. El rey se avino, y escribió a Jonatán una carta en estos términos:

30. “O rei Demétrio a seu irmão Jôna­tas e ao povo judeu, saudações!

30. "El rey Demetrio a Jonatán, su hermano, y a toda la nación judía, salud.

31. Para vossa informação enviamos também a vós uma cópia da carta que escrevemos a vosso respeito a Lástenes, nosso parente:

31. Os enviamos una copia de la carta que hemos escrito a nuestro pariente Lástenes acerca de vosotros, para que estéis informados.

32. ‘O rei Demétrio a seu pai Lástenes, saudações!*

32. El rey Demetrio a Lástenes, su padre, salud.

33. Resolvemos fazer bem à nação dos judeus, nossos leais amigos, em vista de seus bons sentimentos a nosso respeito.

33. Hemos decidido favorecer a la nación de los judíos, que son nuestros amigos y nos guardan fidelidad.

34. Confirmamos-lhes, pois, a posse do território da Judeia e dos três distritos de Aferema, de Lida e Ramataim, arrebatados da Samaria, para serem anexados à Judeia. E todos os seus lucros pertencerão aos que sacrificam em Jerusalém, em lugar do tributo que a cada ano o rei cobrava dos frutos da terra e das árvores.

34. Les confirmamos la posesión de los territorios de Judea y de los tres distritos de Aferema, Lida y Ramatáyim. Son desmembrados de Samaría, pasando a Judea, junto con sus dependencias, en favor de todos los que van a ofrecer sacrificios en Jerusalén, y en lugar de los tributos que el rey percibía todos los años, hasta ahora, por los productos de la tierra y por los frutos de los árboles.

35. Desde agora, deixamos-lhes liberalmente tudo o que nos cabe do dízimo e do imposto, a taxa das salinas e as coroas que nos eram dadas.

35. Con relación a los otros derechos que percibíamos sobre los diezmos e impuestos sobre las salinas y coronas que nos pertenecen, desde ahora se los perdonamos todos.

36. Destas vontades nada será anulado, nem agora nem nunca’.

36. Ninguno de estos privilegios será revocado jamás.

37. Cuidai, pois, agora, de fazer uma cópia e entregai-a a Jônatas, para que ela seja gravada e colocada na montanha santa”.

37. Haced de todo esto una copia, que será entregada a Jonatán y colocada en el monte en lugar visible".

38. Viu Demétrio que a terra estava tranquila diante dele e que nada lhe resistia. Foi por isso que ele licenciou seu exército e mandou seus soldados cada um para sua casa, com exceção das forças mercenárias que ele havia recrutado nas ilhas estrangeiras. Com essa decisão, ele desagradou todas as tropas de seus pais.

38. Viendo el rey Demetrio que el país estaba tranquilo y que nadie se le oponía, licenció a sus soldados, mandándolos a sus hogares, excepto las fuerzas extranjeras reclutadas en las islas de los gentiles; pero esto le trajo la hostilidad de los soldados de su padre.

39. Todavia, Trifão, antigo partidário de Alexandre, verificando que todo o exército murmurava contra Demétrio, foi procurar Imalcué, o árabe que estava criando An­tíoco, o jovem filho de Alexandre.*

39. Entonces Trifón, que había sido partidario de Alejandro, oyendo las murmuraciones del ejército contra Demetrio, se dirigió al árabe Imalcúe, preceptor de Antíoco, hijo de Alejandro,

40. Instou para que lhe entregasse o menino, a fim de fazê-lo reinar no lugar de seu pai, contando-lhe tudo o que havia feito Demétrio e a hostilidade que seu exército nutria contra ele. E lá se demorou muitos dias.

40. presionándole para que le entregase al niño, con el fin de que reinara en el puesto de su padre. Lo puso al corriente de todo lo que había hecho Demetrio y del odio que le tenían sus soldados, y permaneció allí muchos días.

41. Nesse meio tempo, Jônatas mandou pedir ao rei Demétrio que retirasse as tropas que se achavam na fortaleza de Jerusalém e de outras fortalezas, porque elas guerrea­vam contra Israel.

41. Entretanto, Jonatán pidió al rey que retirara los acuartelamientos de la ciudadela de Jerusalén y de las fortalezas, pues estaban siempre en guerra contra Israel.

42. Demétrio mandou a Jônatas esta resposta: “Não só farei isso por ti e por teu povo, mas cumularei de honras, a ti e a tua nação, assim que tiver ocasião.

42. Demetrio le contestó: "Por ti y por tu pueblo no sólo haré esto, sino que os colmaré de honores en cuanto tenga ocasión propicia.

43. Agora farias bem em me enviar homens em meu socorro, porque meus soldados me abandonaram”.

43. De momento harás bien mandándome tropas, porque mis soldados me han abandonado".

44. No mesmo instante, enviou Jônatas a Antioquia três mil homens valorosos, que se ajuntaram ao rei, e este sentiu-se muito feliz com sua chegada.

44. Jonatán le envió a Antioquía tres mil hombres valientes. Cuando se presentaron ante el rey, éste se puso muy contento.

45. Com efeito, os habitantes da cidade se uniram, em número de aproximadamente cento e vinte mil, com o intuito de matar o rei.

45. Pero ciento veinte mil hombres de la ciudad se reunieron con intención de matar al rey.

46. Este refugiou-se no seu palácio e o povo, ocupando as ruas da cidade, começou a atacar.

46. Demetrio se refugió en su palacio, mientras los ciudadanos ocupaban las calles de la ciudad y comenzaban el ataque.

47. Então, o rei chamou os judeus em seu auxílio e todos se agruparam ao redor dele. Depois, espalharam-se pela cidade, matando nesse dia cerca de cem mil homens.

47. Entonces el rey llamó en su ayuda a los judíos, que acudieron y se dispersaron después por la ciudad, matando aquel día cerca de cien mil.

48. Incendiaram a cidade, apoderaram-se nesse mesmo dia de um numeroso espólio e salvaram o rei.

48. Incendiaron la ciudad y la saquearon. Así libertaron al rey.

49. Os habitantes viram que os judeus faziam da cidade o que eles queriam e perderam a coragem. Por isso, puseram-se a bradar ao rei:

49. Viendo que los judíos dominaban la ciudad, se desalentaron y suplicaron al rey:

50. “Dai-nos a mão e que os judeus parem de combater, a nós e à cidade”.

50. "Extiende tu mano derecha y haz que los judíos desistan de combatir contra nosotros y contra la ciudad".

51. Lançaram, pois, suas armas e concluíram a paz, enquanto os judeus, cobertos de glória diante do rei e dos súditos, voltaram a Jerusalém com abun­dantes despojos.

51. Arrojaron las armas e hicieron las paces. Los judíos, cubiertos de gloria ante el rey y todos sus súbditos, se hicieron famosos en todo el reino y volvieron a Jerusalén cargados de botín.

52. Demétrio conservou seu trono e todo o país ficou tranquilo diante dele.

52. Cuando Demetrio se sintió seguro en su trono y estuvo el país en calma,

53. Todavia, ele desmentiu sua palavra, separou-se de Jônatas e não lhe pagou mais benevolência com benevolência; ao contrário, tratou-o muito mal.

53. se olvidó de las promesas hechas, volvió las espaldas a Jonatán y no le reconoció los servicios prestados, sino que comenzó a maltratarlo de mil modos.

54. Foi após esses acontecimentos que Trifão chegou com Antíoco, que, apesar de jovem ainda, tomou o título de rei e cingiu-se com o diadema.

54. Después de todo esto apareció Trifón con el jovencito Antíoco, que fue coronado rey.

55. Todas as forças que Demétrio havia despedido agruparam-se ao redor dele, para combater este último que virou as costas e fugiu.

55. Las tropas que había licenciado Demetrio se pusieron del lado del rey y lucharon contra Demetrio, el cual tuvo que huir derrotado.

56. Trifão apoderou-se dos elefantes e conquistou Antioquia.

56. Trifón capturó los elefantes y ocupó Antioquía.

57. O jovem Antíoco escreveu a Jônatas nestes termos: “Eu te confirmo no cargo de sumo sacerdote. Mantenho-te à frente dos quatro distritos e quero que estejas entre os amigos do rei”.

57. El joven Antíoco escribió a Jonatán: "Te confirmo en el sumo sacerdocio, te nombro gobernador de los cuatro distritos y quiero contarte entre los amigos del rey".

58. Mandou-lhe também vasos de ouro, utensílios, e concedeu-lhe autorização para beber em taças de ouro, para vestir-se de púrpura, para trazer uma fivela de ouro.

58. Le envió una vajilla de oro y un servicio de mesa, autorizándolo a beber en copas de oro, a llevar la púrpura y el broche de oro.

59. Constituiu também seu irmão Simão governador da região que se estende da Escada de Tiro até as fronteiras do Egito.*

59. Nombró a su hermano Simón jefe militar en la región que va desde la Escala de Tiro hasta la frontera de Egipto.

60. Então, Jônatas pôs-se em campanha, atravessou o país ao longo do rio e percorreu as aldeias. As tropas sírias juntaram-se a ele para lutar a seu lado. Chegou assim a Ascalon, cujos habitantes saíram todos diante dele com sinais de honra.*

60. Jonatán se puso a recorrer las ciudades de la región del otro lado del Éufrates. Todo el ejército de Siria se incorporó a él para ayudarle. Cuando llegó a Ascalón, los habitantes de la ciudad salieron a recibirle con todos los honores.

61. De lá, seguiu para Gaza, que lhe fechou suas portas; investiu contra ela e pôs fogo nos arredores, depois de saqueá-los.

61. De allí marchó a Gaza, pero la ciudad le cerró las puertas. La asedió, incendió los alrededores y los saqueó.

62. Os habitantes de Gaza imploraram então a Jônatas que lhes estendeu a mão, mas tomou como reféns os filhos dos nobres e os enviou a Jerusalém. Em seguida, atravessou o país até Damasco.

62. Los de Gaza se rindieron, y Jonatán hizo con ellos un tratado de paz; pero tomó como rehenes a los hijos de los jefes y los mandó a Jerusalén. Él continuó el recorrido por la región, y llegó hasta Damasco.

63. Soube Jônatas que os generais de Demétrio tinham chegado a Cedes, na Galileia, com um forte exército, com a intenção de pôr fim à sua atividade.

63. Jonatán supo que habían llegado a Quedes de Galilea algunos generales de Demetrio con numerosos soldados para impedirle continuar su empresa.

64. Foi contra eles e deixou na terra seu irmão Simão.

64. Les salió al paso, dejando en Judea a su hermano Simón.

65. Este acampou contra Betsur, combateu por muito tempo e a sitiou.

65. Simón sitió a Bet Sur y la atacó durante muchos días.

66. Por fim, os habitantes pediram-lhe a paz. Ele concordou, mas os expulsou da cidade, da qual se apoderou, para estabelecer ali uma guarnição.

66. Los habitantes se rindieron. Simón hizo con ellos un tratado de paz; pero los echó de allí, tomó posesión de la ciudad y dejó una guarnición en ella.

67. Jônatas acampou com seu exército perto do lago de Genesar e, pela manhã, muito cedo, penetrou na planície de Asor.

67. Entretanto Jonatán, que con su ejército había acampado en las riberas del lago de Genesaret, llegaba muy de mañana a la llanura de Asor.

68. Logo o exército estrangeiro avançou contra ele na planície e prepararam emboscadas nas montanhas. Enquanto o exército marchava reto, para a frente,

68. El ejército extranjero avanzó contra ellos en la llanura, pero habían dejado hombres en la montaña para tenderles una emboscada. Así, mientras el ejército avanzaba de frente,

69. as tropas de emboscada saíram de seu esconderijo e travaram a luta.

69. los emboscados salieron de sus escondrijos y se trabó la batalla.

70. Todos os homens de Jônatas fugiram. Não ficou nenhum, a não ser Matatias, filho de Absalão, e Judas, filho de Calfi, chefe da milícia.

70. Los soldados de Jonatán huyeron todos, excepto Matatías, hijo de Absalón, y Judas, hijo de Calfi, capitanes del ejército.

71. Jônatas rasgou suas vestes, cobriu a cabeça com pó e rezou;

71. Jonatán rasgó sus vestiduras, se postró en tierra y oró.

72. em seguida, retornou à luta e fez recuar e fugir o adversário.

72. Se volvió luego contra los enemigos, los atacó y los puso en fuga.

73. Os seus companheiros que fugiam perceberam-no e, retornando para junto dele, perseguiram com ele os inimigos até Cedes e seu acampamento. Ali se estabeleceram.

73. Los que habían huido, al ver esto, se volvieron a él, y con él persiguieron al enemigo hasta su campamento de Quedes, donde acamparon.

74. Naquele dia, morreram cerca de três mil estrangeiros. E Jônatas voltou a Jerusalém.

74. Aquel día murieron tres mil extranjeros. Jonatán volvió a Jerusalén.


Bíblia Ave Maria - Minden jog fenntartva.


Olvasd el a Bibliát egy év alatt

Csatlakozz közösségünkhöz, és olvasd el a teljes Bibliát 365 nap alatt. Egy strukturált és inspiráló út a hited és a Szentírás ismeretének elmélyítéséhez.