I Samuel, 18
1. Tendo Davi acabado de falar com Saul, a alma de Jônatas apegou-se à alma de Davi e Jônatas começou a amá-lo como a si mesmo.
1. et factum est cum conplesset loqui ad Saul anima Jonathan conligata est animæ David et dilexit eum Jonathan quasi animam suam
2. Naquele mesmo dia, Saul o reteve em sua casa e não o deixou voltar para a casa de seu pai.
2. tulitque eum Saul in die illa et non concessit ei ut reverteretur in domum patris sui
3. Jônatas fez um pacto com Davi, pois o amava como a si mesmo.
3. inierunt autem Jonathan et David fœdus diligebat enim eum quasi animam suam
4. Tirou o seu manto, deu-o a Davi, bem como a sua armadura, sua espada, seu arco e seu cinto.
4. nam expoliavit se Jonathan tunicam qua erat vestitus et dedit eam David et reliqua vestimenta sua usque ad gladium et arcum suum et usque ad balteum
5. Saul incumbiu Davi de diversas missões e todas foram muito frutuosas. Colocou-o à frente dos seus guerreiros e ele ganhou a simpatia de todo o povo, inclusive dos servos do rei.
5. egrediebatur quoque David ad omnia quæcumque misisset eum Saul et prudenter se agebat posuitque eum Saul super viros belli et acceptus erat in oculis universi populi maximeque in conspectu famulorum Saul
6. Voltando o exército, depois de Davi ter matado o filisteu, de todas as cidades de Israel saíam as mulheres ao encontro do rei Saul, cantando e dançando alegremente, ao som de tamborins e címbalos.
6. porro cum reverteretur percusso Philistheo David egressæ sunt mulieres de universis urbibus Israël cantantes chorosque ducentes in occursum Saul regis in tympanis lætitiæ et in sistris
7. E enquanto dançavam, diziam umas às outras: “Saul matou seus milhares e Davi seus dez milhares”.
7. et præcinebant mulieres ludentes atque dicentes percussit Saul mille et David decem milia
8. Saul irritou-se em extremo e desagradou-lhe tal canção. “Dão dez mil a Davi – disse ele – e a mim apenas mil! Só lhe falta a coroa!”
8. iratus est autem Saul nimis et displicuit in oculis ejus iste sermo dixitque dederunt David decem milia et mihi dederunt mille quid ei superest nisi solum regnum
9. E a partir daquele dia, Saul olhou Davi com maus olhos.
9. non rectis ergo oculis Saul aspiciebat David ex die illa et deinceps
10. No dia seguinte, apoderou-se dele o mau espírito de Deus e teve um acesso de delírio em sua casa. Como nos outros dias, Davi pôs-se a tocar a cítara.
10. post diem autem alteram invasit spiritus Dei malus Saul et prophetabat in medio domus suæ David autem psallebat manu sua sicut per singulos dies tenebatque Saul lanceam
11. Saul, que tinha uma lança na mão, arremessou-a contra Davi, dizendo: “Vou cravá-lo na parede!”. Mas Davi se desviou do golpe por duas vezes.
11. et misit eam putans quod configere posset David cum pariete et declinavit David a facie ejus secundo
12. Saul temia Davi, porque o Senhor estava com o jovem, ao passo que se tinha retirado de Saul.
12. et timuit Saul David eo quod esset Dominus cum eo et a se recessisset
13. Afastou-o então de si, estabelecendo-o chefe de mil homens, à frente dos quais Davi empreendia as suas expedições.
13. amovit ergo eum Saul a se et fecit eum tribunum super mille viros et egrediebatur et intrabat in conspectu populi
14. Saía-se bem em todas as suas empresas, porque o Senhor estava com ele.
14. in omnibus quoque viis suis David prudenter agebat et Dominus erat cum eo
15. Saul, vendo-o tão engenhoso, teve medo dele.
15. vidit itaque Saul quod prudens esset nimis et cœpit cavere eum
16. Mas todos em Israel e Judá o amavam, porque ele entrava e saía diante deles.
16. omnis autem Israël et Juda diligebat David ipse enim egrediebatur et ingrediebatur ante eos
17. Saul disse a Davi: “Eis minha filha mais velha, Merob, que eu te darei por mulher, contanto que sejas valoroso e combatas nas guerras do Senhor”. Saul pensava: “Não é bom que o fira a minha mão, mas antes a dos filisteus”.
17. dixit autem Saul ad David ecce filia mea major Merob ipsam dabo tibi uxorem tantummodo esto vir fortis et prœliare bella Domini Saul autem reputabat dicens non sit manus mea in eo sed sit super illum manus Philisthinorum
18. Davi respondeu: “Quem sou eu? E o que é a minha vida ou a família de meu pai em Israel, para que me torne genro do rei?”.
18. ait autem David ad Saul quis ego sum aut quæ est vita mea aut cognatio patris mei in Israël ut fiam gener regis
19. Ora, tendo chegado o tempo em que Merob, filha de Saul, devia ser dada a Davi, deram-na em casamento a Adriel, o molatita.
19. factum est autem tempus cum deberet dari Merob filia Saul David data est Hadrihel Molathitæ uxor
20. Ora, Micol, filha de Saul, amava Davi. E contaram-no a Saul, que se alegrou com isso.
20. dilexit autem Michol filia Saul altera David et nuntiatum est Saul et placuit ei
21. “Vou dar-lhe Micol – pensava Saul –, para que ela lhe seja uma armadilha e ele caia na mão dos filisteus.” Saul disse, pois, a Davi pela segunda vez: “Agora vais tornar-te meu genro”.
21. dixitque Saul dabo eam illi ut fiat ei in scandalum et sit super eum manus Philisthinorum dixit ergo Saul ad David in duabus rebus gener meus eris hodie
22. E ordenou aos seus servos que dissessem em segredo a Davi: “O rei afeiçoou-se a ti e todos os seus servos te amam. Torna-te genro do rei”.
22. et mandavit Saul servis suis loquimini ad David clam me dicentes ecce places regi et omnes servi ejus diligunt te nunc ergo esto gener regis
23. Os servos de Saul repetiram essas palavras aos ouvidos de Davi, mas este respondeu: “Parece-vos pouca coisa ser genro do rei? Eu sou pobre e de condição humilde”.
23. et locuti sunt servi Saul in auribus David omnia verba hæc et ait David num parum vobis videtur generum esse regis ego autem sum vir pauper et tenuis
24. Os servos de Saul referiram-lhe as palavras de Davi.
24. et renuntiaverunt servi Saul dicentes hujuscemodi verba locutus est David
25. Saul ordenou: “Falarei assim a Davi que o rei só pede como dote cem prepúcios de filisteus, para vingar-se dos seus inimigos”. Seu desígnio era entregar Davi nas mãos dos filisteus.
25. dixit autem Saul sic loquimini ad David non habet necesse rex sponsalia nisi tantum centum præputia Philisthinorum ut fiat ultio de inimicis regis porro Saul cogitabat tradere David in manibus Philisthinorum
26. Transmitiram os servos a Davi essa mensagem, o qual se agradou da proposta de tornar-se genro do rei.
26. cumque renuntiassent servi ejus David verba quæ diximus placuit sermo in oculis David ut fieret gener regis
27. Antes que expirasse o prazo fixado, Davi partiu com seus homens; matou duzentos filisteus e trouxe os seus prepúcios, entregando-os integralmente ao rei, para se tornar seu genro. Saul deu-lhe por mulher sua filha Micol.
27. et post dies paucos surgens David abiit cum viris qui sub eo erant et percussis Philisthim ducentis viris adtulit præputia eorum et adnumeravit ea regi ut esset gener ejus dedit itaque ei Saul Michol filiam suam uxorem
28. Ele compreendeu que o Senhor estava com Davi. Sua filha Micol o amava.
28. et vidit Saul et intellexit quia Dominus esset cum David Michol autem filia Saul diligebat eum
29. O rei sentiu com isso redobrar o seu medo. Durante todo o resto de sua vida ele detestou Davi.
29. et Saul magis cœpit timere David factusque est Saul inimicus David cunctis diebus
30. Cada vez que os chefes dos filisteus faziam incursões, Davi era mais bem-sucedido que todos os homens de Saul, o que deu ao seu nome grande fama.
30. et egressi sunt principes Philisthinorum a principio autem egressionis eorum prudentius se gerebat David quam omnes servi Saul et celebre factum est nomen ejus nimis
Bíblia Ave Maria - Sva prava pridržana.
