Gálatas, 4
1. Pues yo digo: Mientras el heredero es menor de edad, en nada se diferencia de un esclavo, con ser dueño de todo;
1. Dico autem: Quanto tempore heres parvulus est, nihil differt a servo, cum sit dominus omnium,
2. sino que está bajo tutores y administradores hasta el tiempo fijado por el padre.
2. sed sub tutoribus est et actoribus usque ad praefinitum tempus a patre.
3. De igual manera, también nosotros, cuando éramos menores de edad, vivíamos como esclavos bajo los elementos del mundo.
3. Ita et nos, cum essemus parvuli, sub elementis mundi eramus servientes;
4. Pero, al llegar la plenitud de los tiempos, envió Dios a su Hijo, nacido de mujer, nacido bajo la ley,
4. at ubi venit plenitudo temporis, misit Deus Filium suum, factum ex muliere, factum sub lege,
5. para rescatar a los que se hallaban bajo la ley, y para que recibiéramos la filiación adoptiva.
5. ut eos, qui sub lege erant, redimeret, ut adoptionem filiorum reciperemus.
6. La prueba de que sois hijos es que Dios ha enviado a nuestros corazones el Espíritu de su Hijo que clama: ¡Abbá, Padre!
6. Quoniam autem estis filii, misit Deus Spiritum Filii sui in corda nostra clamantem: “Abba, Pater!”.
7. De modo que ya no eres esclavo, sino hijo; y si hijo, también heredero por voluntad de Dios.
7. Itaque iam non es servus sed filius; quod si filius, et heres per Deum.
8. Pero en otro tiempo, cuando no conocíais a Dios, servíais a los que en realidad no son dioses.
8. Sed tunc quidem ignorantes Deum, his, qui natura non sunt dii, servistis;
9. Mas, ahora que habéis conocido a Dios, o mejor, que él os ha conocido, ¿cómo retornáis a esos elementos sin fuerza ni valor, a los cuales queréis volver a servir de nuevo?
9. nunc autem, cum cognoveritis Deum, immo cogniti sitis a Deo, quomodo convertimini iterum ad infirma et egena elementa, quibus rursus ut antea servire vultis?
10. Andáis observando los días, los meses, las estaciones, los años.
10. Dies observatis et menses et tempora et annos!
11. Me hacéis temer no haya sido en vano todo mi afán por vosotros.
11. Timeo vos, ne forte sine causa laboraverim in vobis.
12. Os ruego que os hagáis como yo, pues yo me hice como vosotros. Ningún agravio me hicisteis.
12. Estote sicut ego, quia et ego sicut vos; fratres, obsecro vos. Nihil me laesistis;
13. Pero bien sabéis que una enfermedad me dio ocasión para evangelizaros por primera vez;
13. scitis autem quia per infirmitatem carnis pridem vobis evangelizavi,
14. y, no obstante la prueba que suponía para vosotros mi cuerpo, no me mostrasteis desprecio ni repulsa, sino que me recibisteis como a un ángel de Dios: como a Cristo Jesús.
14. et tentationem vestram in carne mea non sprevistis neque respuistis, sed sicut angelum Dei excepistis me, sicut Christum Iesum.
15. ¿Dónde están ahora los parabienes que os dabais? Pues yo mismo puedo atestiguaros que os hubierais arrancado los ojos, de haber sido posible, para dármelos.
15. Ubi est ergo beatitudo vestra? Testimonium enim perhibeo vobis, quia, si fieri posset, oculos vestros eruissetis et dedissetis mihi.
16. ¿Es que me he vuelto enemigo vuestro diciéndoos la verdad?
16. Ergo inimicus vobis factus sum, verum dicens vobis?
17. El celo que ésos muestran por vosotros no es bueno; quieren alejaros de mí para que mostréis celo por ellos.
17. Aemulantur vos non bene, sed excludere vos volunt, ut illos aemulemini.
18. Bien está procurarse el celo de otros para el bien, siempre, y no sólo cuando yo estoy entre vosotros,
18. Bonum est autem aemulari in bono semper, et non tantum cum praesens sum apud vos,
19. ¡hijos míos!, por quienes sufro de nuevo dolores de parto, hasta ver a Cristo formado en vosotros.
19. filioli mei, quos iterum parturio, donec formetur Christus in vobis!
20. Quisiera hallarme ahora en medio de vosotros para poder acomodar el tono de mi voz, pues no sé cómo habérmelas con vosotros.
20. Vellem autem esse apud vos modo et mutare vocem meam, quoniam incertus sum in vobis.
21. Decidme vosotros, los que queréis estar sometidos a la ley: ¿No oís la ley?.
21. Dicite mihi, qui sub lege vultis esse: Legem non auditis?
22. Pues dice la Escritura que Abraham tuvo dos hijos: uno de la esclava y otro de la libre.
22. Scriptum est enim quoniam Abraham duos filios habuit, unum de ancilla et unum de libera.
23. Pero el de la esclava nació según la naturaleza; el de la libre, en virtud de la Promesa.
23. Sed qui de ancilla, secundum carnem natus est; qui autem de libera, per promissionem.
24. Hay en ello una alegoría: estas mujeres representan dos alianzas; la primera, la del monte Sinaí, madre de los esclavos, es Agar,
24. Quae sunt per allegoriam dicta; ipsae enim sunt duo Testamenta, unum quidem a monte Sinai, in servitutem generans, quod est Agar.
25. (pues el monte Sinaí está en Arabia) y corresponde a la Jerusalén actual, que es esclava, y lo mismo sus hijos.
25. Illud vero Agar mons est Sinai in Arabia, respondet autem Ierusalem, quae nunc est; servit enim cum filiis suis.
26. Pero la Jerusalén de arriba es libre; ésa es nuestra madre,
26. Illa autem, quae sursum est Ierusalem, libera est, quae est mater nostra;
27. pues dice la Escritura: Regocíjate estéril, la que no das hijos; rompe en gritos de júbilo, la que no conoces los dolores de parto, que más son los hijos de la abandonada que los de la casada.
27. scriptum est enim: “Laetare, sterilis, quae non paris, erumpe et exclama, quae non parturis, quia multi filii desertae magis quam eius, quae habet virum”.
28. Y vosotros, hermanos, a la manera de Isaac, sois hijos de la Promesa.
28. Vos autem, fratres, secundum Isaac promissionis filii estis.
29. Pero, así como entonces el nacido según la naturaleza perseguía al nacido según el espíritu, así también ahora.
29. Sed quomodo tunc, qui secundum carnem natus fuerat, persequebatur eum, qui secundum spiritum, ita et nunc.
30. Pero ¿qué dice la Escritura? Despide a la esclava y a su hijo, pues no ha de heredar el hijo de la esclava juntamente con el hijo de la libre.
30. Sed quid dicit Scriptura? “Eice ancillam et filium eius; non enim heres erit filius ancillae cum filio liberae”.
31. Así que, hermanos, no somos hijos de la esclava, sino de la libre.
31. Itaque, fratres, non sumus ancillae filii sed liberae.