Löydetty 886 Tulokset: Suum
Ne accuses servum ad dominum suum, ne forte maledicat tibi, et corruas. (Liber Proverbiorum 30, 10)
Talis est et via mulieris adulteræ, quæ comedit, et tergens os suum dicit: Non sum operata malum. (Liber Proverbiorum 30, 20)
lepusculus, plebs invalida, qui collocat in petra cubile suum ; (Liber Proverbiorum 30, 26)
Facta est quasi navis institoris, de longe portans panem suum. (Liber Proverbiorum 31, 14)
Accinxit fortitudine lumbos suos, et roboravit brachium suum. (Liber Proverbiorum 31, 17)
Os suum aperuit sapientiæ, et lex clementiæ in lingua ejus. (Liber Proverbiorum 31, 26)
Oritur sol et occidit, et ad locum suum revertitur ; ibique renascens, (Liber Ecclesiastes 1, 5)
Transivi ad contemplandam sapientiam, erroresque, et stultitiam. (Quid est, inquam, homo, ut sequi possit regem, factorem suum?) (Liber Ecclesiastes 2, 12)
Omnia hæc consideravi, et dedi cor meum in cunctis operibus quæ fiunt sub sole. Interdum dominatur homo homini in malum suum. (Liber Ecclesiastes 8, 9)
Nescit homo finem suum ; sed sicut pisces capiuntur hamo, et sicut aves laqueo comprehenduntur, sic capiuntur homines in tempore malo, cum eis extemplo supervenerit. (Liber Ecclesiastes 9, 12)
Sponsa. Dum esset rex in accubitu suo, nardus mea dedit odorem suum. (Canticum Canticorum 1, 11)
ficus protulit grossos suos ; vineæ florentes dederunt odorem suum. Surge, amica mea, speciosa mea, et veni: (Canticum Canticorum 2, 13)
