Löydetty 13039 Tulokset: No
qui et Dominum occiderunt Jesum, et prophetas, et nos persecuti sunt, et Deo non placent, et omnibus hominibus adversantur, (Epistula I ad Thessalonicenses 2, 15)
prohibentes nos gentibus loqui ut salvæ fiant, ut impleant peccata sua semper: pervenit enim ira Dei super illos usque in finem. (Epistula I ad Thessalonicenses 2, 16)
Nos autem fratres desolati a vobis ad tempus horæ, aspectu, non corde, abundantius festinavimus faciem vestram videre cum multo desiderio: (Epistula I ad Thessalonicenses 2, 17)
quoniam voluimus venire ad vos, ego quidem Paulus, et semel, et iterum: sed impedivit nos Satanas. (Epistula I ad Thessalonicenses 2, 18)
Quæ est enim nostra spes aut gaudium, aut corona gloriæ? nonne vos ante Dominum nostrum Jesum Christum estis in adventu ejus? (Epistula I ad Thessalonicenses 2, 19)
vos enim estis gloria nostra et gaudium. (Epistula I ad Thessalonicenses 2, 20)
Propter quod non sustinentes amplius, placuit nobis remanere Athenis, solis: (Epistula I ad Thessalonicenses 3, 1)
et misimus Timotheum fratrem nostrum, et ministrum Dei in Evangelio Christi, ad confirmandos vos, et exhortandos pro fide vestra: (Epistula I ad Thessalonicenses 3, 2)
Nam et cum apud vos essemus, prædicebamus vobis passuros nos tribulationes, sicut et factum est, et scitis. (Epistula I ad Thessalonicenses 3, 4)
Propterea et ego amplius non sustinens, misi ad cognoscendam fidem vestram: ne forte tentaverit vos is qui tentat, et inanis fiat labor noster. (Epistula I ad Thessalonicenses 3, 5)
Nunc autem veniente Timotheo ad nos a vobis, et annuntiante nobis fidem et caritatem vestram, et quia memoriam nostri habetis bonam semper, desiderantes nos videre, sicut et nos quoque vos: (Epistula I ad Thessalonicenses 3, 6)
ideo consolati sumus, fratres, in vobis in omni necessitate et tribulatione nostra, per fidem vestram, (Epistula I ad Thessalonicenses 3, 7)
