Löydetty 432 Tulokset: Wiedza O Bogu

• A kiedy potem przybyli do Jerozolimy i oddali pokłon Bogu, a lud się oczyścił, złożyli swoje całopalenia, ofiary dobrowolne i dary. (Księga Judyty 16, 18)

• Judyta zaś ofiarowała wszystkie sprzęty Holofernesa, które jej podarował lud. Także kotarę, którą sama wzięła z jego sypialni, ofiarowała Bogu. (Księga Judyty 16, 19)

• Wszyscy słudzy króla i ludność państw królewskich wiedzą, że jedno dla nich jest prawo, dla każdego mężczyzny i każdej kobiety, którzy udają się do króla na dziedziniec wewnętrzny, a którzy nie otrzymali wezwania: mają być zabici, chyba że król wyciągnie nad nimi złote berło, to wtedy pozostaną przy życiu. A mnie nie zawołano, abym poszła do króla, już od dni trzydziestu. (Księga Estery 4, 11)

• Gdy przeminął czas ucztowania, Hiob dbał o to, by dokonywać ich oczyszczenia. Wstawał wczesnym rankiem i składał całopalenie stosownie do ich liczby. Bo mówił Hiob do siebie: Może moi synowie zgrzeszyli i złorzeczyli Bogu w swym sercu? Hiob zawsze tak postępował. (Księga Hioba 1, 5)

• W tym wszystkim Hiob nie zgrzeszył i nie przypisał Bogu nieprawości. (Księga Hioba 1, 22)

• Rzekła mu żona: Jeszcze trwasz mocno w swej prawości? Złorzecz Bogu i umieraj! (Księga Hioba 2, 9)

• Lecz ja bym się zwrócił do Boga, Bogu przedstawiłbym sprawę. (Księga Hioba 5, 8)

• Czy ludzie dodają coś Bogu? Czy mądrość nie służy im samym? (Księga Hioba 22, 2)

• A Bogu mówili: Idź precz! Co zrobić nam może Wszechmocny? (Księga Hioba 22, 17)

• Droga tam Bogu wiadoma, On tylko zna jej siedzibę; (Księga Hioba 28, 23)

• Teraz Elihu zauważył, że trzej mężowie nie wiedzą, co odpowiedzieć, i wybuchnął gniewem. (Księga Hioba 32, 5)

• Czekałem. Nie odpowiadają. Stoją. Nie wiedzą, co odrzec. (Księga Hioba 32, 16)