Löydetty 396 Tulokset: Stworzenie Człowieka

• Wszelka praca człowieka - dla jego ust, a jednak żądza jego nie zaspokojona. (Księga Koheleta 6, 7)

• A któż to wie, co w życiu dobre dla człowieka, dopóki liczy marne dni swego życia, które jakby cień przepędza? Bo kto oznajmi człowiekowi, co potem będzie pod słońcem? (Księga Koheleta 6, 12)

• Lepiej jest iść do domu żałoby, niż iść do domu wesela, bo w tamtym jest koniec każdego człowieka, i człowiek żyjący bierze to sobie do serca. (Księga Koheleta 7, 2)

• Bo nie ma na ziemi człowieka sprawiedliwego, który by zawsze postępował dobrze, a nigdy nie zgrzeszył. (Księga Koheleta 7, 20)

• Któż jest jak mędrzec i któż poznał znaczenie rzeczy? Mądrość człowieka rozjaśnia jego oblicze, tak iż surowy wyraz jego twarzy się zmienia. (Księga Koheleta 8, 1)

• Na każdą bowiem sprawę jest czas i sąd, gdyż zło człowieka wielce na nim ciąży. (Księga Koheleta 8, 6)

• Sławiłem więc radość, bo nic dla człowieka lepszego pod słońcem, niż żeby jadł, pił i doznawał radości, i by to go cieszyło przy jego trudzie za dni jego życia, które pod słońcem daje mu Bóg. (Księga Koheleta 8, 15)

• Gdy swoją uwagę na to zwróciłem, by poznać mądrość i przyjrzeć się dziełu, jakie się dokonuje na ziemi - bo ani w dzień, ani w nocy snu nie zaznają oczy człowieka - (Księga Koheleta 8, 16)

• Bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka - uczynił go obrazem swej własnej wieczności. (Księga Mądrości 2, 23)

• Jak zbroję przywdzieje swoją zapalczywość i uzbroi stworzenie ku odparciu wrogów. (Księga Mądrości 5, 17)

• i w Mądrości swojej stworzyłeś człowieka, by panował nad stworzeniami, co przez Ciebie się stały, (Księga Mądrości 9, 2)

• To ona ustrzegła Prarodzica świata - pierwsze, samotne stworzenie; wyprowadziła go z jego upadku (Księga Mądrości 10, 1)