Löydetty 946 Tulokset: Król Ahaz
Bo puklerz nasz należy do Pana, a król nasz - do Świętego Izraela. (Księga Psalmów 89, 19)
Posłał król, by uwolnić go, i władca ludów, aby go wyzwolić. (Księga Psalmów 105, 20)
Po dwóch latach król posłał do miast judzkich przełożonego nad Mizyjczykami, a on przybył do Jerozolimy w otoczeniu licznego wojska. (1 Machabejska 1, 29)
Król wydał dekret dla całego państwa: Wszyscy mają być jednym narodem (1 Machabejska 1, 41)
Król posłał swoich wysłańców do Jerozolimy i do miast judzkich z pisemnym poleceniem, żeby postępowały według obyczajów, które dla kraju były obce; (1 Machabejska 1, 44)
Wtedy król zabrał drugą połowę swych wojsk, w roku sto czterdziestym siódmym wyruszył z królewskiej swej stolicy, Antiochii, przeprawił się przez rzekę Eufrat i przeszedł przez górne krainy. (1 Machabejska 3, 37)
Juda razem z braćmi zobaczył, że zło przebiera miarę i że wojska obozują już na ich ziemi. Dowiedzieli się też o rozkazach, które król wydał, żeby naród zniszczyć zupełnie. (1 Machabejska 3, 42)
On zaś dowiedziawszy się o tym zatrwożył się i upadł na duchu, bo z Izraelem nie tak się stało, jak on sobie życzył, i nie tak wyszło, jak mu król rozkazał. (1 Machabejska 4, 27)
W czasie swojej wyprawy po górnej krainie król Antioch dowiedział się, że w Persji w Elimais, jest miasto sławne z bogactwa, ze srebra i złota, (1 Machabejska 6, 1)
że jest tam nadzwyczaj bogata świątynia, a w niej złote hełmy, pancerze i zbroja, jaką pozostawił tam król macedoński Aleksander, syn Filipa, który panował najpierw nad Grekami. (1 Machabejska 6, 2)
Gdy król usłyszał o tych wypadkach, zdumiał się i przeraził do tego stopnia, że padł na łoże i ze smutku się rozchorował, bo nie tak się stało, jak sobie życzył. (1 Machabejska 6, 8)
Tam też król Antioch zakończył swe życie w sto czterdziestym dziewiątym roku. (1 Machabejska 6, 16)
