Löydetty 23958 Tulokset: Że

• Abraham, upadłszy na twarz, roześmiał się; pomyślał sobie bowiem: Czyż człowiekowi stuletniemu może się urodzić syn? Albo czy dziewięćdziesięcioletnia Sara może zostać matką? (Księga Rodzaju 17, 17)

• Rzekł zatem do Boga: Oby przynajmniej Izmael żył pod Twoją opieką! (Księga Rodzaju 17, 18)

• A Bóg mu na to: Ależ nie! Żona twoja, Sara, urodzi ci syna, któremu dasz imię Izaak. Z nim też zawrę przymierze, przymierze wieczne z jego potomstwem, które po nim przyjdzie. (Księga Rodzaju 17, 19)

• Co do Izmaela, wysłucham cię: Oto pobłogosławię mu, żeby był płodny, i dam mu niezmiernie liczne potomstwo; on będzie ojcem dwunastu książąt, narodem wielkim go uczynię. (Księga Rodzaju 17, 20)

• Moje zaś przymierze zawrę z Izaakiem, którego urodzi ci Sara za rok o tej porze. (Księga Rodzaju 17, 21)

• Wtedy Abraham, wziąwszy swego syna Izmaela i wszystkich zrodzonych w jego domu lub tych, których nabył za pieniądze - wszystkich swych domowników płci męskiej - jeszcze tego samego dnia obrzezał ciało ich napletka, tak jak mu to nakazał Bóg. (Księga Rodzaju 17, 23)

• Abraham miał lat dziewięćdziesiąt dziewięć, gdy obrzezano ciało jego napletka, (Księga Rodzaju 17, 24)

• a Izmael miał lat trzynaście, gdy obrzezano ciało jego napletka. (Księga Rodzaju 17, 25)

• Tego samego dnia zostali więc obrzezani: Abraham i syn jego Izmael, (Księga Rodzaju 17, 26)

• a wraz z nimi zostali obrzezani wszyscy jego domownicy - słudzy urodzeni w jego domu albo obcy, nabyci za pieniądze. (Księga Rodzaju 17, 27)

• Pan ukazał się Abrahamowi pod dębami Mamre, gdy ten siedział u wejścia do namiotu w najgorętszej porze dnia. (Księga Rodzaju 18, 1)

• Abraham spojrzawszy dostrzegł trzech ludzi naprzeciw siebie. Ujrzawszy ich podążył od wejścia do namiotu na ich spotkanie. A oddawszy im pokłon do ziemi, (Księga Rodzaju 18, 2)