Eclesiastes, 1

1. Palavras do Eclesiastes, filho de Davi, rei de Jerusalém.*

1. Słowa Koheleta, syna Dawida, króla w Jeruzalem.

2. “Fugacidade das fugacidades!”, diz o Eclesiastes. “fugacidade das fugacidades! Tudo é fugaz!”

2. Marność nad marnościami, powiada Kohelet, marność nad marnościami - wszystko marność.

3. Que proveito tira o homem de todo o trabalho com que se afadiga debaixo do sol?

3. Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem?

4. Uma geração passa, outra vem, mas a terra sempre subsiste.

4. Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, a ziemia trwa po wszystkie czasy.

5. O sol se levanta, o sol se põe e se apressa a voltar a seu lugar onde renasce.

5. Słońce wschodzi i zachodzi, i na miejsce swoje spieszy z powrotem, i znowu tam wschodzi.

6. O vento sopra para o sul, volta para o norte, volteia e gira nos mesmos circuitos.

6. Ku południowi ciągnąc i ku północy wracając, kolistą drogą wieje wiatr i znowu wraca na drogę swojego krążenia.

7. Todos os rios se dirigem para o mar, e o mar não transborda. Em direção ao mar, para onde correm os rios, para lá correm sem cessar.

7. Wszystkie rzeki płyną do morza, a morze wcale nie wzbiera; do miejsca, do którego rzeki płyną, zdążają one bezustannie.

8. Todas as coisas se afadigam, mais do que se pode dizer. A vista não se farta de ver, o ouvido nunca se sacia de ouvir.

8. Mówienie jest wysiłkiem: nie zdoła człowiek wyrazić wszystkiego słowami. Nie nasyci się oko patrzeniem ani ucho napełni słuchaniem.

9. O que foi é o que será. O que aconteceu é o que há de acontecer. Não há nada de novo debaixo do sol.

9. To, co było, jest tym, co będzie, a to, co się stało, jest tym, co znowu się stanie: więc nic zgoła nowego nie ma pod słońcem.

10. Se é encontrada alguma coisa da qual se diz: “Veja, isto é novo”, ela já existia nos tempos passados.

10. Jeśli jest coś, o czym by się rzekło: Patrz, to coś nowego - to już to było w czasach, które były przed nami.

11. Não há memória do que é antigo, nem nossos descendentes não deixarão memória junto àqueles que virão depois deles.

11. Nie ma pamięci o tych, co dawniej żyli, ani też o tych, co będą kiedyś żyli, nie będzie wspomnienia u tych, co będą potem.

12. Eu, o Eclesiastes, fui rei de Israel, em Jerusalém.

12. Ja, Kohelet, byłem królem nad Izraelem w Jeruzalem.

13. Apliquei meu espírito a um estudo atencioso e à sábia observação de tudo quanto se passa debaixo do céu. Deus impôs aos homens essa ocupação ingrata.

13. I skierowałem umysł swój ku temu, by zastanawiać się i badać, ile mądrości jest we wszystkim, co dzieje się pod niebem. To przykre zajęcie dał Bóg synom ludzkim, by się nim trudzili.

14. Vi tudo o que se faz debaixo do sol: eis que tudo é fugaz e vento que passa.

14. Widziałem wszelkie sprawy, jakie się dzieją pod słońcem. A oto: wszystko to marność i pogoń za wiatrem.

15. O que está torto não se pode endirei­tar, o que falta não se pode calcular.

15. To, co krzywe, nie da się wyprostować, a czego nie ma, tego nie można liczyć.

16. Eu disse comigo mesmo: “Eis que amontoei e acumulei sabedoria mais do que todos os que me precederam em Jerusalém. Porque minha mente estudou muito a sabedoria e a ciência,

16. Tak powiedziałem sobie w sercu: Oto nagromadziłem i przysporzyłem mądrości więcej niż wszyscy, co władali przede mną na Jeruzalem, a serce me doświadczyło wiele mądrości i wiedzy.

17. e apliquei o meu coração ao discernimento da sabedoria, da loucura e da tolice. E cheguei à conclusão de que isso é também vento que passa.

17. I postanowiłem sobie poznać mądrość i wiedzę, szaleństwo i głupotę. Poznałem, że również i to jest pogonią za wiatrem,

18. Porque no acúmulo de sabedoria, acumula-se tristeza, e quem aumenta a ciência, aumenta a dor”.

18. bo w wielkiej mądrości - wiele utrapienia, a kto przysparza wiedzy - przysparza i cierpień.