1. A gdy nastał ranek, wszyscy arcykapłani i starsi ludu powzięli uchwałę przeciw Jezusowi, żeby Go zgładzić.

2. Związawszy Go zaprowadzili i wydali w ręce namiestnika "Poncjusza" Piłata.

3. Wtedy Judasz, który Go wydał, widząc, że Go skazano, opamiętał się, zwrócił trzydzieści srebrników arcykapłanom i starszym

4. i rzekł: Zgrzeszyłem, wydawszy krew niewinną. Lecz oni odparli: Co nas to obchodzi? To twoje sprawa.

5. Rzuciwszy srebrniki ku przybytkowi, oddalił się, potem poszedł i powiesił się.

6. Arcykapłani zaś wzięli srebrniki i orzekli: Nie wolno kłaść ich do skarbca świątyni, bo są zapłatą za krew.

7. Po odbyciu narady kupili za nie Pole Garncarza, na grzebanie cudzoziemców.

8. Dlatego pole to aż po dziś dzień nosi nazwę Pole Krwi.

9. Wtedy spełniło się to, co powiedział prorok Jeremiasz: Wzięli trzydzieści srebrników, zapłatę za Tego, którego oszacowali synowie Izraela.

10. I dali je za Pole Garncarza, jak mi Pan rozkazał.

11. Jezusa zaś stawiono przed namiestnikiem. Namiestnik zadał Mu pytanie: Czy Ty jesteś królem żydowskim? Jezus odpowiedział: Tak, Ja nim jestem.

12. A gdy Go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiadał.

13. Wtedy zapytał Go Piłat: Nie słyszysz, jak wiele zeznają przeciw Tobie?

14. On jednak nie odpowiedział mu na żadne pytanie, tak że namiestnik bardzo się dziwił.

15. A był zwyczaj, że na każde święto namiestnik uwalniał jednego więźnia, którego chcieli.

16. Trzymano zaś wtedy znacznego więźnia, imieniem Barabasz.

17. Gdy się więc zebrali, spytał ich Piłat: Którego chcecie, żebym wam uwolnił, Barabasza czy Jezusa, zwanego Mesjaszem?

18. Wiedział bowiem, że przez zawiść Go wydali.

19. A gdy on odbywał przewód sądowy, żona jego przysłała mu ostrzeżenie: Nie miej nic do czynienia z tym Sprawiedliwym, bo dzisiaj we śnie wiele nacierpiałam się z Jego powodu.

20. Tymczasem arcykapłani i starsi namówili tłumy, żeby prosiły o Barabasza, a domagały się śmierci Jezusa.

21. Pytał ich namiestnik: Którego z tych dwóch chcecie, żebym wam uwolnił? Odpowiedzieli: Barabasza.

22. Rzekł do nich Piłat: Cóż więc mam uczynić z Jezusem, którego nazywają Mesjaszem? Zawołali wszyscy: Na krzyż z Nim!

23. Namiestnik odpowiedział: Cóż właściwie złego uczynił? Lecz oni jeszcze głośniej krzyczeli: Na krzyż z Nim!

24. Piłat widząc, że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej wzrasta, wziął wodę i umył ręce wobec tłumu, mówiąc: Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza rzecz.

25. A cały lud zawołał: Krew Jego na nas i na dzieci nasze.

26. Wówczas uwolnił im Barabasza, a Jezusa kazał ubiczować i wydał na ukrzyżowanie.

27. Wtedy żołnierze namiestnika zabrali Jezusa z sobą do pretorium i zgromadzili koło Niego całą kohortę.

28. Rozebrali Go z szat i narzucili na Niego płaszcz szkarłatny.

29. Uplótłszy wieniec z ciernia włożyli Mu na głowę, a do prawej ręki dali Mu trzcinę. Potem przyklękali przed Nim i szydzili z Niego, mówiąc: Witaj, królu żydowski!

30. Przy tym pluli na Niego, brali trzcinę i bili Go po głowie.

31. A gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego płaszcz, włożyli na Niego własne Jego szaty i odprowadzili Go na ukrzyżowanie.

32. Wychodząc spotkali pewnego człowieka z Cyreny, imieniem Szymon. Tego przymusili, żeby niósł krzyż Jego.

33. Gdy przyszli na miejsce zwane Golgotą, to znaczy Miejscem Czaszki,

34. dali Mu pić wino zaprawione goryczą. Skosztował, ale nie chciał pić.

35. Gdy Go ukrzyżowali, rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając o nie losy.

36. I siedząc, tam Go pilnowali.

37. A nad głową Jego umieścili napis z podaniem Jego winy: To jest Jezus, Król żydowski.

38. Wtedy też ukrzyżowano z Nim dwóch złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej stronie.

39. Ci zaś, którzy przechodzili obok, przeklinali Go i potrząsali głowami,

40. mówiąc: Ty, który burzysz przybytek i w trzech dniach go odbudowujesz, wybaw sam siebie; jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża.

41. Podobnie arcykapłani z uczonymi w Piśmie i starszymi, szydząc, powtarzali:

42. Innych wybawiał, siebie nie może wybawić. Jest królem Izraela: niechże teraz zejdzie z krzyża, a uwierzymy w Niego.

43. Zaufał Bogu: niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje. Przecież powiedział: Jestem Synem Bożym.

44. Tak samo lżyli Go i złoczyńcy, którzy byli z Nim ukrzyżowani.

45. Od godziny szóstej mrok ogarnął całą ziemię, aż do godziny dziewiątej.

46. Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eli, Eli, lema sabachthani? to znaczy Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?

47. Słysząc to, niektórzy ze stojących tam mówili: On Eliasza woła.

48. Zaraz też jeden z nich pobiegł i wziąwszy gąbkę, napełnił ją octem, włożył na trzcinę i dawał Mu pić.

49. Lecz inni mówili: Poczekaj! Zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, aby Go wybawić.

50. A Jezus raz jeszcze zawołał donośnym głosem i wyzionął ducha.

51. A oto zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół; ziemia zadrżała i skały zaczęły pękać.

52. Groby się otworzyły i wiele ciał Świętych, którzy umarli, powstało.

53. I wyszedłszy z grobów po Jego zmartwychwstaniu, weszli oni do Miasta Świętego i ukazali się wielu.

54. Setnik zaś i jego ludzie, którzy odbywali straż przy Jezusie, widząc trzęsienie ziemi i to, co się działo, zlękli się bardzo i mówili: Prawdziwie, Ten był Synem Bożym.

55. Było tam również wiele niewiast, które przypatrywały się z daleka. Szły one za Jezusem z Galilei i usługiwały Mu.

56. Między nimi były: Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba i Józefa, oraz matka synów Zebedeusza.

57. Pod wieczór przyszedł zamożny człowiek z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusa.

58. On udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Wówczas Piłat kazał je wydać.

59. Józef zabrał ciało, owinął je w czyste płótno

60. i złożył w swoim nowym grobie, który kazał wykuć w skale. Przed wejściem do grobu zatoczył duży kamień i odszedł.

61. Lecz Maria Magdalena i druga Maria pozostały tam, siedząc naprzeciw grobu.

62. Nazajutrz, to znaczy po dniu Przygotowania, zebrali się arcykapłani i faryzeusze u Piłata

63. i oznajmili: Panie, przypomnieliśmy sobie, że ów oszust powiedział jeszcze za życia: Po trzech dniach powstanę.

64. Każ więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby przypadkiem nie przyszli jego uczniowie, nie wykradli Go i nie powiedzieli ludowi: Powstał z martwych. I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze.

65. Rzekł im Piłat: Macie straż: idźcie, zabezpieczcie grób, jak umiecie.

66. Oni poszli i zabezpieczyli grób opieczętowując kamień i stawiając straż.



Livros sugeridos


“Reze pelos infiéis, pelos fervorosos, pelo Papa e por todas as necessidades espirituais e temporais da Santa Igreja, nossa terna mãe. E faça uma oração especial por todos os que trabalham para a salvação das almas e para a glória do nosso Pai celeste.” São Padre Pio de Pietrelcina

Newsletter

Receba as novidades, artigos e noticias deste portal.